Sneeuw

 Gisteren zag ik een film van Kaurismäki bij wie sneeuw tot de vaste attribu­ten behoort. En ik dacht aan mijn Finse vriendin Tuula die de wereld omzwierf en nu weer is geland in Fin­land. Finse jon­gens reizen niet, die blijven thuis en drinken.

 Tuula vertelde hoe dat bij haar thuis op het verre platteland ging en liet een foto van haar oude vader zien met een kleine trek­harmonica, in de sneeuw. Voor drank moest je twee uur rijden naar een dorpswinkel. Met als gevolg dat als je terugkwam op de boerderij de gekochte drank alweer op was.

 Het mooiste sneeuwgedicht dat ik ken is van Achterberg en staat in Afvaart (1931):

 Een schuine muur van sneeuwen

komt leunen aan mijn schouder,

geduwd door broeder winter

en zuster stilte, ‑ zou er

nog tijding wezen, ginter

achter het witte scherm, dan vlokken,

sneeuwvlokken, klokken koele kilte

over de wereld en een hart,

elkaar gelijk in den winternacht.