Boot

 Elke winter liep het daar onder en ontstond een watervlakte zover het oog reik­te, tot ver achter het spoor.

 De oorlogsverhalen van mijn moeder waren om te duizelen. Eens was op de spoordijk een kolentrein gebombardeerd door Engelse vlieg­tuigen. En heel de buurt was naar het spoor getrokken met emmertjes, ook zij kwam thuis met emmertjes kolen.

 Maar de grote gebeurtenis was het bombardement van een munitiet­rein, die tot bij ons in de straat huizen hun dak af blies.

 Op een winterse dag dat de Mars weer onder water was gelopen stonden wij kin­deren te staren naar de spoordijk in de verte.

 Er lag daar een roeiboot met een stuk touw eraan. Zo te zien van niemand. En ik, net vijf jaar oud, klom erin. Nooit ee­rder had ik gevaren. Nu zou het gebeuren. Ik zette af en dreef steeds verder de plas op. Zou ik de spoor­dijk bereiken? Extatisch zwaaide ik naar de achterblij­vers. Maar er ontstond onrust aan de wallekant.

 En niet veel later kwam mijn moeder aangesneld die door het heuphoge water naar me toe waadde vroeg ik nou helemaal was geworden – zo sprak ze - en het bootje naar land sjorde.