Stok

 Nu zit ik met een raadselachtige hernia en vele onderzoeken. En ga over straat en met de tram, met een stok. En o wonder, overal maakt men plaats voor me, het 'wilt u zitten' is niet van de lucht. En let op, het zijn vooral allochtoonse meisjes - ook jongens - die dat doen. In de Hollandse opvoeding is aandacht voor invaliden kennelijk verdwene­n, ze kijken op hun telefoontjes en merken niks.

 Ook in winkels is de behulpzaamheid vooral van vrouwen, groot.

 Niet gek, want het blijft lastig bewegen, zo'n stok gaat zo onderuit. Je ontwikkelt een techniek: eerst de stok, dan ik.

 Mijn eerste eigen ervaring met de stokwereld was toen ik in Den Haag een voet­balknie had opgelopen en het water uit het opgezette gewricht was gezogen met een wel erg grote spuit. Ik moest met de gekregen krukken van het zieken­huis naar huis. En in de tram was er meteen een mevrouw die haar zoontje beval 'sta jij eens even op voor die meneer, dat zie je toch wel, die man is ongelukkig'.