Marlina the Murderer

 De muziek bij de Indonesische film Marlina is een effectvolle elektrische sologitaar. Anders niks. Waardoor je enerzijds aan Ry Cooder in Paris Texas denkt, maar ook aan Ennio Morricone. Een mooi ironiserende stijlfiguur van de vrouwelijke regisseur Mouly Suraya, waardoor de film zich verheft boven folklore en het lokale gangsterdom op het eiland Soemba.

 Wanneer Marlina en haar zwangere vriendin Novi zich keren tegen de lokale gangsters gaat dat met de klewang, de lokale machete, en rollen er letterlijk koppen. In ene klap van Marlina is de verkrachter een kopje kleiner

 Eerst wil deze ernstige weduwe - die de mummie van haar echtgenoot netjes bewaart, dat is daar gebruik - de kop van haar verkrachter netje naar de politie brengen, maar de agenten hebben het te druk met pingpongen. Zo worden ernst en slapstick vervlochten.

 De vrouwen krijgen opdracht eten te maken maar vier van hen worden vergiftigd door Marlina's beroemde kippensoep. 

 En dit alles op een weinig bewoond, met geel gras begroeid eiland, waar de elegante Marlina erg mooi uitkomt op haar merrie, met het afgehakte verkrachtershoofd losjes bungelend bij zich in een doek.