Horen en zien in Japan

 De hoofdfiguur in Radiance van Naomi Kawase, het meisje Misako leert dat soort filmvertellingen maken. Er is een proefpubliekje dat kritisch commentaar levert. De teksten moeten beeld na beeld de film oproepen, maar toch de fantasie van de kij­kers niet in de weg zitten. Dat let heel nauw, zo op de grens van film en literatu­ur, van taal en beeld.

 Als je zelf kunt zien kijk je kritisch mee, want je ziet steeds de stukjes film.

 Ik dacht aan een vorm die vroeger op de radio werd gebruikt om luisteraars te vertellen wat ze niet zagen. Radio is blind. De verslagevers groeiden soms tot grote hoogte in wat heette 'het ooggetuigeverslag'.

 De tweede hoofdfiguur in Radiance is de blind geworden sterfotograaf Masa­ya, die zijn blinheid niet wil aanvarden. Nog steeds verknocht aan zijn Rolleiflex. Die dan ook gestolen wordt.   

 Zien en horen gaan vloeiend samen in Radiance, maar ook andere zin­tuigen, vooral tastzin, doen mee. Maar op de achtergrond dreigt steeds de totale blindheid.

 Kom niet naar mij toe, ik kom naar jou toe roept hij het meisje Misako toe. Wat betekent dat hij zijn blindheid aanvaardt. Ze zal hem voortaan alle films vertellen.