Oorlogsdans

donderdag 26 april 2018 - 22:40

 Wat oorlog is hoor je van wie het aan den lijve ondervond. De foxtrot in deze film is de dans van de eeuwige wederkeer, die van generatie op generatie wordt doorgegeven in Israël. De vijand komt in heel de film niet voor, is een abstractie geworden. 

 Meestal gebeurt er niks. Oorlogsverveling. Geladen met weten dat er elk moment iets kan gebeuren. Of niet. In deze film van Samuel Maoz weergegeven in het dagelijkse laten rollen van een blikje in de container van de g­rensbewaking waarin vier jongens hun diensten uitzitten. Om te zien hoe scheef het ding staat. Of het wegzakt.

 Heel soms een auto controleren, dat is hun werk, meer niet. Totdat precies zo'n blikje uit een auto rolt en aangezien wordt voor een granaat. Het toeval speelt een grote rol in oorlogen.

 Zo blijkt soldaat Jonathan, wiens dood door de instanties aan zijn ouders wordt meegedeeld, alsook de rituelen bij zijn begrafenis, eigenlijk verwisseld te zijn met een andere wel gesneuvelde soldaat Jonathan. Maar op weg naar huis komt hij bij een ongeluk alsnog om.  

 Oorlog is een rituele dans. Dat wordt - net wat te veel - benadrukt door de vele shots van plafondhoogte. Alsof onze lieve heer toeziet op dit menselijk bedrijf. Dat de familie atheïst is lijkt daarbij geen toeval.