Mijn vriendin droomde veel. Een soms voorkomende droomsoort noemde ze 'zwembootvliegen'. Ze zweefde dan gewichtloos boven een wateroppervlak, dook er soms even in onder of steeg er boven de lucht in. Heel aangenaam. Daaraan dacht ik bij 'De Zwemmer' in de nieuwe bundel 'Nachtboot' van Maria Barnas:
'Er is iemand die naar huis wil zwemmen.
Hij zwemt in een rechte lijn
door zwembaden sloten een fontein
en spreekt met niemand over zee
of heimwee. Hij spreekt met niemand.
Er is een holte in hem als een ondiepe kelder
waarin hij een paard levend begraaft.
Hij schudt de aarde op.
Het past precies als het dier op de zij ligt
en de adem inhoudt. Adem in!
Er is een holte als een heelal waar je in kunt
vallen en vallen tot het niet meer uitmaakt
waar je vandaan komt. Er is het paard
dat de benen strekt de stank van mensen
van zich afschudt en naar zee golft.