Gevoel

 Geconfronteerd met gevoelsuitingen als een reuzenstapel 'knuffels' naast een overweg raadpleeg ik de Cahiers van de dichter Paul Valery (1871-1945), vertaald door Jan Fontijn.

 Aantekeningen in schriften die Valery elke dag 's ochtends vroeg maakte, bijvoorbeeld over 'gevoel'. Neem dit, uit denkelijk 1910:

 'De innerlijke mens, verward en plotseling zich dat realiserend: niet meer wetend wat hij is, niets anders dan een ondraaglijke, panische productie van ideeën en een verward insect op een helling van zand die in beweging is-; zo iemand roept de mens gezien van buitenaf om hulp. Hij die het diepste innerlijk zonder gezicht en vorm is roept naar de voorbijganger, naar de tastbare eenheid en stevigheid van de mens. Hij vraagt hem: hoe handelen de mensen in die omstandigheden? Want ik ben geen mens meer.'

 Dat is wat 'je geen raad weten' heet. En dan komt het teddyberen neerleggen met papiertjes op hun buik: 'waarom?'.

 Terwijl je de 'menselijke fout' al voelt aankomen.