Adèle

dinsdag 24 december 2013 - 21:03

 Op aanraden van Arnon Grunberg op kerstavond naar La vie d'Adèle. Wat er omgaat tussen twee mensen is - zolang het goed gaat - van buitenaf grotendeels on­zichtbaar. Of je moet een heel scherp oog hebben.

 Dat oog voor het kleine gebaar mist regisseur Abdellatif Kechiche. Bij hem – zoals meestal - wordt liefde pas zicht­baar als ze wankelt. Wanneer één van beiden zich niet houdt aan de stilzwijgende afspraak dat het wederzijdse elke dag, elk moment, opnieuw beves­tigd moet worden.

 Zodra een van beide partijen maar de geringste aanleiding geeft tot jaloezie is er een crisis. In de film van Kechiche komt die pas laat. Te laat. Voor die tijd ontbreekt langdurig de spanning van het 'houdt ze nog wel van me' die de film zou moeten dragen.

 Adèle en Emma krijgen vlie­gensvlug hun intense relatie - waarom juist zij, en waarom zij - die vooral wordt uitgebeeld in veel seks. Pas heel langzaam kom je er achter dat er iets wringt tussen de twee karakters, de schilderes van nogal kitscherige doeken en de kleuterjuf in spe. Wat? Meer dan dat Adèle niet overweg kan met het kunstenaarsmilieu - vreselijke mensen, zeker - kom je niet te weten.