Afgelast?

 Dat was het fatale woord dat hing boven besneeuwd Den Haag. Natte sneeuw, niks bijzonders, een dun laagje. Maar als voetbaljon­gen in de Adspiranten 4D wist je de weg. Eerst het radionieuws voor de hogere afdelingen van het amateurvoetbal. Waren die afgekeurd dan kon de jeugd het ook vergeten. West Twee, Tweede Klasse A lag plat.

 Maar je had tussengevallen. Soms ging de Tweede Klasse A, ons eerste, op zondag, gewoon door, maar de junioren en adspiranten niet. Waarom? De officials legden het uit. Trouwens, je zag het wel, de doelgebieden van de velden waren al onbegaanbare modder geworden, soms door de terreinknecht afgezet met linten. Daar een paar slidings en er wilde in geen weken geen gras meer groeien.

 En de officials in hun grote jassen surveilleerden streng.

 Daar stond voetballend Den Haag-West dan voor de etalage van de sigarenwinkel naast De Sierkan, op het Valkenboschplein.

 Te kijken naar de opgehangen briefjes. Soms was het meteen duidelijk en dropen de jongens af, een leeg weekend tegemoet.

  Hoe heb je gespeeld'.

 'Afgelast.' Een leegte die ook vandaag over me komt.

 Alles afgekeurd! Door wie? Vroeger waren dat de consuls, onbekende mannen met hoeden die in alle vroegte de velden langs geweest waren en in het gras hadden geprikt.