Afwezigheid

 Dit uit het hoofd wat ik gisteravond laat kon oproepen in een ziekenhuisbed met te weinig dek. Het is een manier om slaap te roepen die niet wil komen: in de wereld van Willy Vandersteen komen absur­dismen voor die zelden zijn opgemerkt omdat Suske & Wiske te veel werden gezien als voor kinderen waar de belevenissen van Kuifje en Guust volwassen trek­jes hadden.

 Maar de snibbigheden dan, tussen Sidonia en haar buurvrouw Celestine, die zich ver boven haar verheven voelt? Met scenes als deze: Sidonia heeft een nieuwe jurk gekocht en de buurvrouw kijkt over de schutting. Ze zegt iets als: 'Ach Sidonie wat een aardig kleedje heeft u daar. Ik heb ook een keu­ken­gordijntje van die stof.'

 Ik heb Vandersteen een keer ontmoet. Belgischer kon een meneer er niet uit zien. Een bruin pak, een naamloos brilmon­tuur en een glimlach voor alle gelegenheden.

 Hij had leren tekenen, vertelde hij, in het atelier van zijn vader die plafond-ornamenten ontwierp met engeltjes voor in de nieuwbouw van de jaren rond de vorige eeuwwisseling.