Astrid Lampe
donderdag 03 oktober 2013 - 21:48
Haar nieuwe bundel heet Rouw met diertjes. Waarom? Soms is niet begrijpen comfortabel. Na gestrande pogingen mag je je laten wegdrijven op een stroom.
Waar die me heen zal brengen? Misschien zullen stroom en ik samen vervluchtigen. Evaporate into thin air. Terwijl ik er stiekem - waar? - toch nog ben, geheime wens van elk kind. Zo bezien zit er in poëzie - als ze goed is - altijd iets kinderlijks.
In deze teksten is goed aan me gedacht. Als ik m'n hoofd stoot lijkt het of dat de bedoeling was. Ik raak niet aan lager wal, behalve als ik kennelijk moest afdrijven.
Dit uit de cyclus Dronken jol / een requiem van stills:
In het donker.
Voorvoelde ik een zonderling feest aan de horizon,
Dit was de plek, dit is het bastion, hier zweven nog
de nachten, de seizoenen, de jaren.
onze taal, de taal van de levenden. Geduldig noemde ik ze op:
Objecten en ruimten
Die glimmende cilinder
de tot staan gebrachte wereld, -
Bewaren om in zijn geheel te verliezen.
Elke keer wanneer je haar schuin houdt
Een onoverkomelijke dag
Het onverwachte
als de planken van de deur, of van het dak...
De kast was van eik
Het alleraardigste linnen
En van aarzeling
De mooie zomer
Zonder val zonder gat
Links:
RSS