Bande de filles

 De film Girlhood laat vier meisjes zien in de Parijse banlieu. Erkend probleemgebied. Een trieste film, maar om andere redenen dan je zou vermoeden. Een gouden kooi. Zo had ik de banlieu nooit gezien.

 Keurige, tamelijk luxe flats. Een opgeruimde omgeving. Aan de architecten en de leerkrachten ligt het niet. Ze hebben alles, die meiden, lijkt het, maar wie zijn ze? Wie willen ze zijn?

 Schoonmaakster, jong trouwen en ongehuwd moeder worden, in de misdaad, de drugs belanden of? Ja, op school je best doen. Maar dat is stom. Dat willen of kunnen ze geen van allen. En dus weigert Marieme ook een vakopleiding. En eindigt waarschijnlijk net als haar moeder. Als schoonmaakster.

 Er zit pijnlijk weinig aardigheid in deze banlieu. Vriendschap lijkt ook onder de meiden niet voor te komen. Vaders zijn als regel afwezig.

 Zijn ze slachtoffers? Maar waarvan dan? Ze worden kortgehouden door hun broers. Krijgen te maken met criminelen uit de buurt. Maar daar zou aan te ontkomen zijn.

 De film van Celine Sciamma laat je het raadsel van de banlieu zien. Doodgelopen mensen, levend in een vreemde luxe armoede. Even later zie je op het nieuws verre verwanten in gammele bootjes hun leven wagen om uit Afrika weg te komen. Wat laten ze daar achter?