Kiezen wordt opeens werkelijk als er twee mannen voor je neus staan. De ene en de andere. Geen van beiden kan niet, via een omweg kom je toch bij ze terecht. Allebei dan?
Diep in m'n kleine hersenen spreekt Joop den Uyl een volle Amsterdamse Koopmansbeurs toe. Ik, eerstejaarsstudent uit Den Haag, sta opzij van het spreekgestoelte en bekijk Joop den Uyl.
En ik zie wat mijn beeld van de Partij van de Arbeid voor altijd bepaald heeft: Den Uyl draagt het geruite jasje van één C&A kostuum en de broek van een heel ander kostuum. Toch heb ik op hem gestemd. Op de wethouder die de 19de eeuwse wijken van Amsterdam wilde slopen, die de binnenstad vol metrolijnen en parkeergarages wilde leggen ten bate van de 'city-vorming'. Van de uitgevoerde delen van zijn plannen resten mausolea, bij het Waterlooplein, de Torontobrug met aanloop. Gelukkig waren er actiegroepen.
PvdA stemmen - ik deed het m'n leven lang - doe je als Haagse jongen voor iets dat je begrip te boven gaat. Wat, dat zal ook nu ook weer moeten blijken.