Bloot

 'Bloot', heet de tentoonstelling in het Bergense Kranenburgh die ik vanmiddag zag. Niet 'Naakt'. En inderdaad, je word bedolven onder de lullen zonder man eraan en de kutten zonder bijbehorende vrouw. Alsof losse lichaamsdelen iets unieks kunnen bewerkstelligen bij de toeschouwer. Waarom maakt wat in Kranenburgh te zien is zo'n ouderwetse indruk? Eens, lang geleden waren het symbolen, van erotiek, het verbodene en werd er schande van gesproken. De laatste golf kwam over ons in de jaren '60. Phil Bloom, het PSP-affiche.

 Bloot stond voor open en eerlijk. Puur natuur etc. Maar als er geen overtuigend verhaal is zegt bloot ook niks.

 En dan, het maakt bij mij altijd meer los als tipje van de sluier dan als platte waarheid. Zoals de reuzenlul van Atelier van Lieshout, die alle fantasie doodslaat. Liefst kijk ik mijn ogen uit naar de kussenachtige plasticplooien van Kim van Erven die een onplaatsbare geilheid in me losmaken. Of de 'borduursels' van Berend Strik in zijn serie 'Baroque'.

 Kenneth Clark zegt in zijn klassieke 'The naked and the nude': je hebt bloot, dat is zonder kleren en je hebt naakt, dan is er iets met een lijf gedaan dat het - wieweet - tot kunst maakt. En dan krijg je de 88-jarige Mieke die zich - echt en puur - ontkleedt in een SP-spotje. Zou het?