Brasil, Beleza?!

 Brazilië, heel dat reusachtige land waar straks de Olympische Spelen paraderen samenvatten in een handvol beeldhouwwerken, hoe doe je dat. Het begint als je over de A4 Wassenaar binnenrijdt en in de tuin van het stadhuis de Hollywood-achtige letters SE VENDE (te koop) ziet.

 Waarmee Brazilië wordt samengevat door Carmela Gross (1946): alles is er te koop. Liever Spelen dan armenzorg en onderwijs. Even later, op het Voorhout kom je terecht in het omgekeerde: bescheidenheid. Kunst, gemaakt van eenvoudige materialen, tamelijk toevallig neergezet. Gemaakt van bouwmateriaal, onderdelen van een simpele sportzaal, basketbal-attributen of ligstoe­len in een parkhoekje.

 Het reusach­tige land teruggebracht tot wat vaag allerlei.

 Het dringt tot je door: het gaat hier om de onoverbrugbare tegenstellingen tussen Olympische Spelen en diepe crisis, arm en rijk. En daartussenin staat wat machteloze kunst, in de verte ontleend aan de Europ­ese.

 Het leukste is dan de 'Torre reto redondo'(2013) van Hector Zamora. Drie bakfietsen, overbeladen met bouwmateriaal. Zamora werkt veel met bakfietsen. Met als misplaatst commentaar dat de bakfiets in Brazilië iets van vroeger is, voor de armen, dat verdwijnt. Daar misschien, maar kijk om je heen in Nederland, zie de moderne riksja', de kindertjesbakfiets.