Buiten

woensdag 14 juni 2017 - 15:09

 Buiten is in Nederland wel iets heel anders dan binnen. Ik groeide op in huizen waar het naar buiten gaan met veel misbaar werd tegemoet gezien. Jassen en dassen aan­getrok­ken en omgeslagen met vermanende begeleiding. Een volk van huiveraars. Die zich altijd schrap zetten, levenslang. En als - zoals dezer dagen - de kou dan eindelijk even wijkt, hera­dem­en, de spi­eren strek­ken. Of er een loden last van ze af viel.

 's Avonds buiten zitten. Eten zelfs. Ik lees in een tuinstoel gedichten van Breyten Breytenbach in 'De zingende hand'. Geschreven in de Zuid-Afrikaanse omgekeerde wereld. Ze praten er Hollands, maar anders. Dat moet wel zijn omdat het er warm is:

 'dit was de zomer van lange warme avonden/ dit was de zomer van de trein/ die de stad tegen de schemering uit rijdt/ om zich verder te spoeden door gouden korenvelden/ die 's avonds versom­beren onder een hemel/ van paars en bloed/ dit was de zomer dat vogels/ snikten in het bos/ dit was de zomer dat jij je je liefdes/ probeerde te herinneren en waarom/ ze gezichtloos als een deken/ gewichtig in de nacht/ tegen de zere plekjes op je benen schuurden/ dit was de zomer van sterren die vervaagden in de straat/ en van woorden die plots opraakten op papier/ dit was de zomer dat je wel wist/ dat je dit alles misschien voor de laatste maal zag: de wolken, het woud, de wonden van sterren/ als namen in de nacht/ de nonnen met hun schichtige enkels'

 (tweetalig, Nederlands van Laurens van Krevelen.)