Call me by your name
maandag 22 januari 2018 - 23:19
De voelbare landerigheid van een te lange vakantie met altijd mooi weer. Een buitenhuis van Amerikanen in Toscane, jaren '80. Een vader die archeoloog is, een zoon die componeert aan de rand van het zwembad. En dan diens ontluikende homoseksualiteit. Bijna alsof die voortkomt uit het landschap.
Te mooi, te idyllisch dat is de voornaamste handicap van de vlekkeloze film van Luca Giudagnino. En daarmee ook van de liefde tussen zoon des huizes Elio en bezoeker Oliver.
De 17-jarige Elio noemt Oliver Elio en omgekeerd. Vandaar de titel 'Call me by your name'. Dat spelletje suggereert een intimiteit die verder in de film ontbreekt. Broeierigheid is eerder het woord. Wat de twee voor elkaar voelen meer dan vakantiegeilheid wordt niet duidelijk.
De beste scene is die waarin Oliver op bed liggend een grote pruim open peutert, en zijn geslacht erin duwt. Hij komt klaar. Dan komt Oliver binnen en ontdekt het.
Verder komt het niet. Het regent niet ene keer. Men stoeit, dartelt, wandelt en verbergt. Vader, die het wel door heeft, spreekt wijze woorden. En dat is het.
RSS