Chuck Close (3)

 Verder kan hij sinds z'n jeugd nauwelijks namen en gezichten herkennen. De weg vinden doet hij door in z'n hoofd kaarten te projecteren, wat veel tijd kost. Hij is zeer bijziend, liep voor hij - na een attaque in 1988 - in een rolstoel terecht kwam al slecht en kon z'n armen maar gedeeltelijk gebruiken. Lezen kan hij nauwelijks.

 Chuck Close is letterlijk een controlfreak, dat moet wel. Zijn grote formaten zijn een gevolg van z'n beperkte gezichtsvermogen. Zijn geest zoomt in op wat hij herkent. Hij maakt geen popart al lijkt dat soms zo.

 De handmat­ige drukprocessen waar zijn portretten uit voortkomen nemen soms wel twee jaar in beslag. Bij Chuck Close zijn dichtbij en veraf twee kanten van het zelfde. Hij stelt gezichten samen uit pixels, die een eigen leven gaan leiden. Even dacht ik: zo kijkt een onbekend insect. Je komt de Kunsthal uit met zijn ogen.

 Morgen na 22.00 meer in de Avonden.