Van uitstel komt afstel. Zegt het spreekwoord. De cursor schiet als een muis heen en weer. Terwijl tussen mijn voeten een levende muis zoekt naar schilfers van de Barber Cream Crackers, geïmporteerd uit Birmingham.
Zijn ze straks nog te krijgen? Of zit er - sinds speaker John Bercow gisteren een derde stemming over Theresa Mays 'deal' blokkeerde met een argument uit 1604 - niet anders op dan 'no deal'?
Ik heb vervangende crackers van Verkade geprobeerd - koopt Nederlandse waar, dan helpen wij elkaar (Reve) - maar daar zit suiker in, de substantie is te dik, en ze missen dat bladerdeeg-achtige waardoor ze niet kraken. En dat moet! Het woord zegt het. Vroeger had je Patria crackers, maar die zijn onvindbaar geworden. En nu lees ik op internet dat ook de Engelse van Barbers zeldzaam worden.
En dat terwijl er nerve racking Interland Voetbal aankomt, spannender dan de hele Brexit. Overmorgen Wit-Rusland, zondag Duitsland en ik tijdens zo'n wedstrijd makkelijk een pak crackers opeet.
Wat stress met crackers te maken heeft? Het gaat om het kraken, las ik. dat je terugvoert naar de oertijd, toen je je prooi krakend verslond.
Daarom wil je dat eten kraakt tussen je tanden.