Naar het buitenland gaan zou de oplossing zijn op een dag als deze. Maar nee. Na het koningsinterview en de idioot uitvoerige nabesprekingen - hij had werkelijk niets te zeggen zodat de conclusie maar moest luiden dat hij 'menselijk' was - even geen Tilburg.
Vroeger was als bekend alles beter. Toen ik in 1966 in de vpro-villa aan de ‘s-Gravelandseweg kwam werken - het voormalig huis van stichter dominee Spelberg, die fobisch was en dus radio uitzond uit z'n eigen woonhuis - vond ik daar behalve het orgel van Anton van der Horst vele lage bankjes. Die waren, zei men, nog van het 'zondagshalfuur' voor de kinderen van mevrouw Spelberg-Stokmans.
Ook de prinsesjes kamen daarvoor met moeder Juliana uit Soestdijk gefietst. Juliana dronk dan boven thee met de dominee en Bea, Margriet, Irene en Marijke zaten in de studio beneden op die bankjes.
Mooier nog was de menselijke piramide die we op Koninginnedag met de padvinders in Den Haag bouwden, tijdens een benefiet in het Circustheater. Ik was de kleinste en moest dus bovenop. Het was geoefend. En dan de uitvoering: uren wachten in je zwembroek met een laken om, in catacomben vol zaagsel. En dan eindelijk de piste in, de muziek en de schijnwerpers. Ik klom over de ruggen tot bovenin, en zwaaide met m'n oranje vlaggetje. Applaus.
Nooit meer zo gelukkig geweest als in de Oerlikontram terug.