Er waren in de New Yorkse studio van Dali's vriend Philippe Halsman in 1948 vier assistenten en Halsmans vrouw nodig voor het maken van deze foto. Plus de fotograaf en de schilder. Zes uren en achtentwintig worpen later voldeed het resultaat, alles vastgelegd op contactafdrukken, zoals nu te zien in Foam.
De bedoelíng was 'alle compositionele elementen in een zwevende ruimtelijke explosie' vast te leggen, schrijft Halsman. 'De onbezielde voorwerpen - stoel, ezel, krukje, het schilderij waren makkelijk op te hangen aan draden. Het lastige deel was om het statische en toch mobiele moment van animatie van de vloeibare en levende elementen vast te leggen.'
Hij werkte als volgt. Met militaire precisie begon hij te tellen: bij 'drie' gooiden zijn assistenten drie katten en een emmer water de lucht in; bij 'vier' sprong Dali op en nam Halsman een foto voordat alles op de grond terecht kwam. Meteen na elke opname ontwikkelde Halsman de film en bekeek de foto. Weer mislukt.
Tot er na zes uur een lukte: 'Mijn assistenten en ik waren nat, vuil en de uitputting nabij; alleen de katten zagen er nog uit als nieuw.
Zover even fotografie en manipulatie.