David Claerbouts schommelstoel

 In zo’n stoel op een front porch zit een zwartwitte oude dame en schommelt. Of ze wakker is of slaapt weet je niet. Iets er tussenin. Ze beweegt soms, heel traag, schiet even wakker, zakt dan weer weg.

 In die halfslaap slaagt ze er toch in haar stoel aan het schommelen te houden. Hoe dat haar slaap beïnvloedt weet ik niet. Van oudsher wieg je baby’s in slaap. Maar jezelf in slaap wiegen?

 En, wanneer ze werkelijk insliep, zou ze dan wakker worden omdat het schommelen was opgehouden? De halfslaap heeft een grote charme. Het bewustzijn blijft onder bereik. Je verliest het niet aan boze dromen.

 En dan blijkt dat je kunt omlopen, om de dommelende vrouw heen, en als het ware het huis binnengaan. Dat is de meesterzet van David Claerbout. Wanneer je de vrouw passeert draait ze even haar hoofd, alsof ze je opmerkt, je voetstappen hoort.

 Aangekomen aan de achterkant van het filmdoek ontdek je dat daar de achterkant van de schommelslapende vrouw te zien is, in de schaduw.

 'Wat moet dat daar?'

 Nee, ze praat nog net niet in haar slaap.