De horizonloze wereld van Michael Wolf

 De van oorsprong Duitse fotograaf Michael Wolf woonde lange tijd in Hongkong. Daar begon zijn studie van het moderne stadsleven. Bij de 'Architecture of density'.

 Wij kennen die grote tegenstelling net zo goed. Generaties architecten zetten 'blokkendozen' neer volgens de regels van Bauhaus en De Stijl, maar in die eenvormige, rechthoekige hokken werd gewoond. En zo anders dan de architecten - bezield van wat goed was voor de mens - hadden bedoeld. Oude, onregelmatige, hoogstpersoonlijke woonvormen staken de kop op, binnen de rechthoeken. Zoals de leraren van Bauhaus zich inrichtten naar hun eigen idee, tegen de voorschriften van de bouwers van hun huizen in.

 In Hongkong leidt de beklemmende 'woondichtheid' tot hoogstandjes van individuele expressie van de individuele emotie.

Het individu is niet kapot te krijgen.

 Wolf laat de benauwenis zien in zijn horizonloze 'no-exit'-stijl, maar ook de ontsnappingen.

 Zoals in zijn stoelenserie, die laat zien hoe kapot zitmeubilair eindeloos improviserend bruikbaar wordt gehouden.

 Er staan voorbeelden uit zijn verzameling in het Haags fotomuseum.

'Informele oplossingen' heet de serie, Hoe je werkhandschoenen te drogen hangt, of een matje achter een leiding duwt. Vindingrijkheden die Corbusier of Mondriaan een doorn in het oog zouden zijn.