Het jaarwisselingsgeschenk van de Bezige bij is het overrompelende eerste hoofdstuk van 'Vadertaal' de nieuwe roman van Erwin Mortier. Ouders als geliefden, van heel nabij gezien door een jongetje van elf. Niet eerder las ik zo'n nauwkeurige beschrijving van een mooie moeder en al wat ze oproept.
'Onder haar vingers gaat het sponsje met poeder over de huid van haar hals, waarbij ze het hoofd schuin houdt en haar nekspieren zich strekken. Ik sta achter haar en wacht tot ze een van haar kettinkjes omdoet en me vraagt het voor haar te sluiten.
Wanneer ze me de uiteinden van het kettinkje aanreikt raken onze vingertoppen elkaar, en terwijl ik met veel gepriegel het oog van het ene uiteinde door het slot aan het andere uiteinde probeer te halen, merk ik hoe haar spiegelbeeld me lacherig gadeslaat.'
En dan de zomer:
''s Zomers droeg ze lichte jurken met een voorkeur voor turkoois, zonder al te opzichtige motieven, soms voorzien van bijbehorende handschoenen tot boven haar ellebogen, met als enige doel te onthullen (...)'.
Ik wacht op 'Vadertaal.