De romantiek van het korte lontje

woensdag 08 juli 2015 - 22:01

 Al eerder kwam ik er achter hoe ze in Frankrijk de problemen van de banlieu en de agressieve, onopvoedbare jeugd oplossen. Met film. Maak Catherine Deneuve jeugdrechter, zoals Emmanuelle Bercot doet in La tête haute, laat zo'n ontspoord, onhanteerbaar rotjoch aan haar over en alles komt goed.

 Van jongsaf slaat hij de boel kort en klein, steelt auto's bij de vleet en geeft iedereen een grote bek, onderwijs wil ie niet, hij wil niks, maar het hulpverlenend geduld raakt niet op.

 Een leger hulpverleners, vooral vrouwen, die hij handig bespeelt, blijft het proberen. Hij terroriseert zijn zwakbegaafde moeder. Is een gevaar voor zichzelf en anderen, met z'n korte lontje. Je zou denken een forse ADHD-medicatie en een streng regime, maar nee.

 Pas als hij zijn broertje en zijn vriendin bijna om zeep helpt tij­dens een joyriding waarbij de wagen drie keer omrolt - ze komen er vreemd genoeg met wat pleisters vanaf - raakt hij in het gevang. Maar ook daar loopt het, weer dankzij Catherine,  goed af. Hij krijgt zelfs een kind van de vriendin die hij zwanger maakte en zelfs een baan in een houtfabriek, waar hij nota bene een hoogwerker mag bedienen. Hoogst on­waarschijnlijk met zo'n verleden.

 Piekfijn gemaakt, deze film, maar totaal ongeloofwaardig. En dan die vreemde titel. Kop omhoog? Hoezo? Tot zover de Franse inzending voor Cannes. Zelfs de kus en omhelzing van rechter Catherine en haar petekind blijven ons op 't slot niet bespaard. Ik werd er 'n beetje beroerd van.