De Russen

 Omdat ik iets moet gaan zeggen over linkse studenten in de Amsterdamse jaren '60 dit. In Den Haag kende ik alleen twee meisjes van de Humanistische Jeugdbeweging, die meededen met de sitdownstaking in 1961 - de eerste in Nederland - op de tramrails kruising Anna Paulownatr­aat en Laan van Meerdervoort.

 Ik wist ervan maar zat die ochtend keurig op school. De Ban-de-Bom beweging ontging me. Mijn tante Karin, die van de 'Derde Weg' was en pacifiste, vertelde dat de Russen aardige en hartelijke mensen waren met niks kwaads in de zin. Als wij nu maar eenzijdig ontwapenden zouden zij dat ook doen. Eenmaal in Amsterdam bracht ik het niet verder dan actiecommissaris van de Afdeling Amsterdam van de Studentenvak­beweging. 'Niet betrouwbaar', hoorde ik zeggen.

 Linkse mensen werkten in die jaren in de vakantie aan de 'Autoput', Tito's snelweg dwars door Joegoslavië. Ik niet.

 Toch was ik die avond in 1967 bij Tineke Nijen­huis aan de Krombomsloot, waar heel links studenten-Amsterdam stond te wachten op 'De Russen' met Che Guevara aan de muur. Het gonsde al weken: 'de Russen komen'. In een andere betekenis dan 'de Russische beer slaapt nooit'. Er werd meer bier gehaald. Zelfs een fles wodka. En eindelijk kwamen ze de trap op.

 Waren dit studenten? Het bleken wat oudere partijfunctionarissen, met bontmutsen op in grote jassen. Een sprak er Engels. Hij hield een toespraak over de vriendschap tussen de volkeren. En dat was het.