De vampier van Mark van Overeem

 Ik beweeg me, kijk nogeens goed, nee, het hele museumzaaltje wordt weerspiegeld, maar ik niet. Duizelende gewaarwording. Die ik meteen herken uit de films: wiens spiegel­beeld ontbreekt is de vampier. De levende dode. Ik dus.

 Hoe zeer ben je gehecht aan de vanzelfsprekendheid van dat spiegelbeeld dat je heel je leven vergezelt! Wie stal mijn spiegelbeeld? Wie bracht me naar het voorgeborchte?

 Het is Mark van Overeem (1970), die in het Haagse GEM een voorstelling heeft ingericht die in het duister tasten tot onderwerp heeft. In het wandornament zijn ook weer spiegels verwerkt. Presenting the present (2015) heet het. De betrekkelijkheid van de waarneming, daar gaat het over.

 Zo heeft Van Overeem de kelder van het GEM tot een spookhuis gemaakt, geheel donker op een paar duistere lichtplekken na, in een ravage van wat een ingestort en overwoekerd huis kan zijn, in een nachtelijk park. Je kunt alleen de trap afdalen met een zaklantaarn in je hand en een paardendeken om je nek. De lamp begrijp ik, de paardendeken lijkt een voelbaar teken van rampspoed. Of je als slachtoffer een heenkomen zoekt. Dat klopt, hij maakte dit ding na een bezoek aan Israël, in 2013, het heet A wish in return. Er is daar beneden niets dan een duistere bouwval.

 In de andere zaaltjes meer trompe l'oeil. De formaten en perspectieven van de schilderijen spelen spelletjes met je.

 Kijk maar, je ziet niet wat je ziet, het is niet wat je denkt.