Die Frau des Polizisten

 Of het nu om kleren ging, om plaveisel en bakstenen - nooit ouder dan 1945 - om vitrage, behang of schemerlampen. Overal lag meteen al dreiging overheen. De schilder Matthias Weischer, meester in jaren '70 en '80 interieurs is nergens ver.

 Kom je dichter bij het echtpaar en het vijfjarige angelique dochtertje - het kind dat alles goed moet maken - dan onthult zich het drama. Dichter op de huid kun je niet filmen, zodat de grote blauwe plek op de rug van Christine in het voorbijgaan gezien, maar toch, als een alarmsignaal werkt.

 Er is iets grondig mis. En dat zie je terug in het geringste detail. Gröning gebruikt het 'Duitse' als horror. Sadomasochisme is het thema, maar ook en vooral hoe versluierend de alledaagse praktijk daarvan is! 

 Zijn opbouw in hoofdstukjes, vaak ultrakorte taferelen bijna bewegende foto's, waar je zomaar in en uit valt, is een vereenvoudiging die werkt. Zo goed als er geen buren of vriendinnen langskomen, de enige anderen die je ziet zijn collega-politiemannen. En er is een raadselachtige oude buurman, die zijn vitrages stijf gesloten houdt. Van hem kom je niets te weten. Zodat je wel moet besluiten dat hij de God van deze wereld is.