Dogman

 De titel kijkt je heel de film van Matteo Garrone aan van het lichtbord boven de hondentrimmer en verzorger: 'Dogman'. Deze hondenman is een underdog. Iemand die zich in alle situaties als vanzelf onder­schikt. Hij wil zo graag 'een van de jongens' zijn en dat probeert hij door ze te slijmen, als parttime dealer, als allemans vriend.

 Maar zo verdien je geen respect. Dat krijgt hij alleen van de honden die hij verzorgt, zijn ware vrienden. En van zijn dochtertje, dat alles doorziet.

 We zijn in het straatarme Molise, aan de Adriatische kust, in een verloederd badplaatsje, waar hondenman Marcello probeert in leven te blijven met honden trimmen en uitlaten. En coke dealen. Dat laatste maakt hem het slaafje van een ex-bokser die hem graag vernedert.

 In Italië is het verhaal bekend, want waar gebeurd. Het eindigt ermee dat de hondenman uit angst de boxer helpt bij een inbraak, door hem verraden wordt - geen deel van de buit krijgt - en een jaar moet zitten. En dan alsnog, tot zijn eigen en onze verbazing, gruwelijk wraak neemt met een wat te lang uitgesponnen bloedbad.

 Mooi is wel dat hij dan met het lijk van de bokser midden in de nacht naar het voetbalveldje gaat om zijn 'vrienden' te laten zien dat hij heus geen slappeling is. Maar dat blijkt een hersenschim. Het veldje is leeg.