Droste Effect (2)

donderdag 13 december 2012 - 19:52

 Op Facebook gemerkt dat er nog veel geneeskundigen voortleven in de winkel. De pleegzuster van de Bloedwijn, de artsen Hauschka, Fix, Van der Hoog en Vogel. Er is nog hoop.

 Vanmiddag de tentoonstelling het Droste Effect in de Haarlemse Nieuwe Vide. Over kijken in ruimste zin. De eerste aanblik, de tweede, het nabeeld. En vooral over hoe geconditioneerd onze blik is.

 Van Mark van Overeem wordt 'Mother Me' vertoond, op het eerste gezicht een foto van een vrouw in onder­jurk die haar eigen spiegelbeeld staat te bekijken, in een ruimte vol lege boekenkasten, in een verlaten kan­toor. Maar dan. Er is iets aan de hand. Opeens denk ik te zien dat haar kijkende rug wat naar links verschuift. Nu heb ik dat vaker, dat ik beweging zie waar ie niet is. Maar nee, ze beweegt, zoals vrouwen voor een spiegel een fractie kunnen bewegen tijdens hun zelfbeschouwing.

 Mijn reactie is voorspelbaar. Meteen schiet mijn blik naar haar beeld in de spiegel. Daar zou immers beweging moeten zijn. Trekt ze met haar gezicht, glimlacht ze naar zichzelf? Niets van dat al. Wat ik ook kijk, het spiegelgezicht blijft roerloos. Alsof de vrouw naar haar eigen geest staat te staren. Het kan niet anders of ze kijkt naar een foto van zichzelf, in de zelfde onderjurk. De vrouw beweegt, haar spiegelbeeld niet.

 Wat Mark van Overeem met me uithaalt snap ik nog steeds niet. En die titel, Mother Me... Zo is er meer bij het Droste Effect.