Het was met dit weer dat ik over de Italiaanse zeealpen liep, hoog boven Genua, Door een zee van bloemen - mille fleurs - temidden van de geuren van de kruiden waaruit van oudsher de pesto wordt gemaakt. Die niets kost.
Een schilderij van de gebroeders Van Eyk, lijkt het waarop alle toen bekende bloemen zijn afgebeeld. Een omgeving waarin alles mogelijk is. Zo dacht ik aan de Eenhoorn, het wonderdier dat altijd weer terugkeert. Het is en blijft immers met die hoorn op weg naar de schoot van de maagd. En altijd wordt er jacht op hem gemaakt.
En niemand haalt het in z'n hoofd bij dit verhaal ongepaste toespelingen te maken. Het op weg zijn is voldoende. Op de mooiste en bekendste afbeelding, van de geketende Eenhoorn, uit de serie tapijten die in Parijs hangt. In een afgerasterd stuk wei. Gevangen en alvast geboeid met een prachtige leren halsband. onder een granaatappelboom.
Het werd wel gezien als een in gevangenschap van zijn liefde gebonden man.
De Reformatie heeft de Eenhoorn verbannen en vervloekt. Er kwamen toespelingen. Zoals de Reformatie alle toverij uit het geloof heeft gebannen, de schilderingen vernietigd en de beelden stukgeslagen.