Zag de veel geprezen Russische film over de vrouw die haar rijke tweede echtgenoot om zeep helpt, omdat - let wel - die een testament wil opstellen waarin zij en haar lamzakkige, parasiterende kinderen en kleinkinderen er slecht afkomen.
De liefde van een moeder die haar kroost financieel benadeeld ziet gaat over het lijk van haar tweede echtgenoot. Ook geen aardige man. Niemand in deze film is aardig. En hij heeft op zijn beurt een dochter die hij zowat alles wil nalaten. Het ligt aan mij, maar ik kon deze van Andrei Zviagintsev slecht verdragen, terwijl ik The Return, z'n vorige, juist zo uitzonderlijk vond. Waarom? In mijn ogen moeten kinderen na hun vroegste jaren zo snel mogelijk mensen worden en ouders net zo. Dat vindt Zviagintsev vast ook. Maar ik kan het niet aanzien.
'I love you dad.'
'I love you too son.'
En alle leugens die dat in de wereld brengt. Tot de dood erop volgt.