Emma van Hooff

 In gedichten van Emma van Hooff (Noordwijk, 1997) komt Emma van Hooff voor, als personage. Dat geeft een distantie of zelfs vervreemding die werkt: denk nou maar niet dat je Emma van Hooff kent, ook al staan er twee gedichten van haar in het nieuwe Tijdschrift Terras dat als thema heeft: Over de grens': 

'emma van hooff ziet de angst als een vlieg/ op haar vlees afkomen een hard gezoem/ waardoor ze denkt dat ze aan het rotten is/ de stank waar de vlieg op afkomt/ hangt als een motorjasje om haar heen/ de meesten schrikt het af maar som­migen/ vliegen er voor om met de tong over de lippen/ en gaan niet meer weg/ later gaat ze in elk piepje een vlieg horen/ en zit de wereld opeens vol eigenaardige piepjes/ verandert iedere boom op straat voor haar ogen/ in een ov‑incheckpoortje die haar toegang weigert/ met enorm kabaal en komt ze het huis niet meer uit/ verzint ze dat wegkwijnen voor de buis/ met diepvriestosti’s op voorraad voor winnaars is/ emma van hooff kan wel tien keer doodgaan/ en telkens probeert ze het op­nieuw/ wenst ze zich buitenproportioneel groot/ en haar stem versterkt maar zonder galm/ ze is geen god ze weet ook

niet/ hoe ze telkens stukken vanilleroomvlaai kan vreten/ zonder dat de bloedvaten vernauwen/ en haar broeken blijven altijd passen/ terwijl ze zo graag eens wat nieuws zou willen dragen/ een satijnen wijdvallende stof bijvoorbeeld/ met plooien waar zoveel meer/ betekenis achter zit dan

alleen maar plooien/ zoveel meer dan alleen maar doodgaan/ en weer terugkomen/ emma van hooff is een vlieg waarvan je dacht dat hij nu echt/ plat was maar toch weer om de hoek komt

scheuren/ bloedirritant/ en het went niet al die mensen/ die haar telkens beterschap wensen/ maar helaas het lichaam is geen deur/ die je kunt sluiten het is eerder een kattenluik/ een komen en gaan en vooral weer komen/ en vanilleroomvlaai blijft favoriet/ de hoop op satijn en de afkeer voor motorjas­jes blijft/ er verandert eigenlijk niets/ sommige deskundigen zeggen dat ze er eens op uit moet gaan/ gewoon een avondje gek doen/ anderen vinden het maar overdreven/ emma van hooff is de bleekste mens die je ooit zult zien/ alsof iemand de helder­heid van het scherm voluit heeft gezet/ midden in de nacht en je schrikt ervan op/ zoals zij blijft schrikken van het

gezoem bij haar oren/ de jeuk in haar vlees het brommen van de vliegen/ die ze voorgoed dood zou willen meppen

Tags: