Erfgenamen

donderdag 09 april 2015 - 22:06

 Er zijn films die me aanzetten tot tegenwerpingen. Inwendig sputterend volg ik het verhaal. Niet in het begin als het verplichte hoofddoekje op Franse scholen tot ruzie en protest leidt en Olivier zich Brahim wenst te noemen en zijn baard laat groeien.

 Dat belooft wat. Tot het laatst toe hoop je dat hij zichzelf met zijn nobele juf en zijn door confrontatie met de Shoah wonder­baarlijk braaf geworden multiraciale klas zal opblazen.

 Maar nee. Nadat de juf zijn 'moeilijke klas' heeft ingeschreven voor een landelijke wedstrijd in werkstukken over de Shoah komen het begrip en de verbroedering. De confrontatie met de concentratiekampen, het zich laten verplaatsen in 15-jarigen van toen, van wie ze immers de ‘erfgenamen’ zijn brengt de lastpakken tot zwijgen. Vrijheid, gelijkheid en broederschap, met zoveel woorden.

 En zo wordt het docudrama Les Héritiers van Marie‑Castille Mention‑Schaar een lofzang op het Franse onderwijssysteem, dat de multiculti-problemen van de banlieu wel zal oplossen.

 Van Olivier/Brahim, die zich als enige onttrekt aan het Shoah-project wordt merkwaardigerwijs niets meer vernomen. Een nalatigheid in het scenario. Meer conflictstof verdwijnt gladjes. Geen ouders in zicht, geen wapens in de klas. En ook een hardhandige poging van drie Islamitische jongens om de 'sletterige' kleren van een meisje te corrigeren loopt met een sisser af.

 Les Héritiers - in Frankrijk luid toegejuicht, ook door Hollande - is te mooi om waar te zijn.