Eric Gill

 En waar kwamen die letters vandaan? Het duurde jaren voor ik begreep hoe ze van de pagina in de mond van mijn moeder tot woorden werden. En nog langer voor ik ontdekte dat ze ontworpen waren. Lezen, voor mij een religieuze bezigheid.

 Deze gedachten kwamen op bij het lezen 'Further thoughts' dat David Kindersley in 1931 schreef over zijn ervaringen als leerling van de beroemde let­terontwerper Eric Gill (1882-1940). Zondag gekocht op de Beurs voor Kleine Uitgevers. Uitgave: De Buitenkant.

 Zijn beroemdste letter, de schreefloze Gill Sans is oa. bekend van borden van British Rail en wegwijzers in de DDR. Hij lijkt wat op de Johnston, van zijn leermeester Edward Johnston, bekend van de Londense Underground.

 Gill was katholiek, in de beste zin. Van oorsprong beeldhouwer werkte hij in opdracht, dienstbaar, als een anonieme Middeleeuwse steen­houwer. Het idee van een persoonlijk stempel was hem vreemd. Wat je leert op kunstopleidingen was hem vreemd. Wanneer een werkstuk eerder de persoonlijkheid van de maker uitdrukte dan het onderwerp was het mislukt.

 Ook zijn letters ontstonden in steen, de zeer harde Hopton-Wood, die een grote invloed had op het werk van Gill. Daarbij moest de maker het ontwerp van de letter of afbeelding al puntgaaf in z'n hoofd hebben voor hij begon te hakken. Fouten konden niet hersteld worden.

 ps. deze reactie van Henk Beentje uit 'Mistig Albion' volgde: 'Ik moest een beetje grinneken om je zin “Gill was katholiek, in de beste zin” is dit tongue-in-cheek? Hij misbruikte zijn teenage dochters, had nog meer incestueuze sex met zn zuster, en, zoals Fiona MacCarthy schreef in the Guardian (22.vi.2006):  “Having read Gill's own account of his experimental sexual connections with his dog in a later craft community at Pigotts near High Wycombe, his woodcut The Hound of St Dominic develops some distinctly disconcerting features.” Dat is allemaal nogal specialistisch-katholiek… Wel een prachtig letter-type, natuurlijk!