Fotomagie

 Het mooiste voorbeeld vind ik in Foam de boompjes van Mark Power. Waar staan ze niet? Mijn jeugd werd getekend door net zulke boompjes. Zelf noemt hij dit zijn Dalmatiërfoto, om de hond. Hij was in Warschau voor een project dat Eurovisions heette. En schrijft:

 'Het was een opmerkelijk staaltje van geluk. Een van mijn objectieven was kapot gegaan en Konrad - mijn gids, chauffeur en assistent - had het weggebra­cht naar een reparateur. Het objectief was na reparatie echter per ongeluk opgehaald door iemand die woonde in de wijk die hier op de foto's te zien is. Op een zaterdagochtend gingen Konrad en ik erheen om het objectief terug te halen. In de wijk lag een lage heuvel, waar enkele mensen aan het sleeën waren. We waren wat aan de vroege kant, dus ik zette mijn statief op om een foto te maken. Je kunt twee sleeënde mensen zien op plaat 687. Toen zag ik rechts van mij een Dalmatiër die precies mijn beeld leek in te lopen. Het was behoorlijk donker en de belichtingstijd zou een seconde bedragen. Ik zou dus geen foto hebben als die hond in het voorbijgaan niet zou stoppen. Maar hij stopte wel. en ook nogeens op de juiste plek. Ik begrijp nog steeds niet waarom hij daar stil hield: er was geen boom of paaltje of wat dan ook te bekennen. Misschien voelde hij mijn wilskracht en deed het gewoon voor mij.'

 De finishing touch komt in de slotzin: 'Helemaal aan het einde van de opname kwispelde de hond met z'n staart, zodat je bij een grote afdruk een lichte onscherpte in het achterlijf kunt zien. Maar verder is mijn opname haarscherp.'