Francoise Vernède

 De biografie van Willem Brakman is in zicht. Nico Keuning bericht erover in de Parelduiker. En ik kan als altijd een map met brieven van Willem opslaan en me koesteren in zijn handschrift.

 'Je zo diepzinnige vuurmeditatie heeft mij zeer getroffen! Het is zoals je zegt, deed mij herinneren aan de MULO Paulus Buysstraat waar wij onder leiding van Madame Vernède “Le petit homme'' lazen van Alphonse Daudet. Het was donker in de klas, sneeuw hing in de lucht. De klas boog zich in de schemer diep over het boekje. Ik het diepst en o wonder! Madame liet het licht niet aandoen! En de grote, grote kachel liet zijn kooltjes in de asklep korrelen op een mystieke wijze. Veel ketters op de brandstapel zullen dat nog met groot genoegen hebben ervaren (had men toen al kolen? Anders moet ik mijn geloof bijstellen). Je bevindt je duidelijk in het gebied der omwegen. Dus dat wordt avondrood , barbecue, asklepgloed, sterrenhemel, waarin het wezen zit van een trekje, zo achter de hand, met van dromen schele ogen.

De zon droomt aan de kim de rode sage van het verborgene voordat de wereld was, zei, nee zong onze bard en hij kon het weten. A.R.H. schreef een werkelijk walgelijk proza, zo dat van een woudonanist. Wim hou vol, waar vuur is, is rook en als dat geen troost is!'