Sinds de mensen gevoel hebben, of beter, sinds het sociaal gewenst is zoiets uit te dragen - nog maar een jaar of tien, twintig geleden - is de interviewvraag 'hoe voelde dat nou' ingeburgerd geraakt. Je hoort hem van ver aankomen. Niemand zegt naar waarheid: 'Klote, ik had niks te roken.'
'Gevoelsarm' is ook heel erg. En nu meende onze koning te weten wat Nederlanders - lang voor zijn geboorte - tijdens de oorlog voelden. En gaf meteen het sociaal gewenste antwoord van nu: 'Medemensen, medeburgers in nood, voelden zich in de steek gelaten, onvoldoende gehoord, onvoldoende gesteund, al was het maar met woorden. Ook vanuit Londen, ook door mijn overgrootmoeder.'
Zou er een gevoelsonderzoek geweest zijn onder wie de oorlog meemaakte en nog leeft? Ik bezit brieven van mijn eigen grootmoeder, maar die gaan over voedseltekort en uitgehaalde wol om iets te breien voor de kleine. Niet over gevoel. Klagen? Wat schoot je er mee op.
Ik vond het spannend als er in Zutphen vliegtuigen overkwamen en strekte mijn armpjes al om uit de box meegevoerd te worden naar de kelder.
'In de steek gelaten' etc. Het is denken vanuit het nu, wat ons koninkje doet. Het ging om eten en kleren. Lees Hanny Michaelis tijdens haar onderduik. Afwachten en hopen, dat was het.