Gezichten

 Ik denk dat het zijn werkwijze is. Hij filmt 'zoals het gaat', al bewaakt hij de dramatische lijnen secuur. Als hij in een uithoek bij Azerbeidzjan samen met een min of meer bekende actrice gaat zoeken naar een weggelopen meisje dat actrice wil worden - en ook een toelatingsexamen haalde in Teheran - komen ze bij oer­conservatieve bergbewon­ers terecht, waar meisjes die actrice willen worden onbestaanbaar zijn. Ze heeft dan ook gedreigd met zelfmoord.

 Panahi blijft kalm, is steeds regisseur en psycholoog tegelijk.

 De enige acteurs zijn hjzelf en de tv-ster uit de grote stad. De dorpsbewoners zijn overtuigend wat ze zijn.

 In de slotscene valt een detail op, dat niet wordt uitgelegd maar wel opvalt. Als de luxe wagen met de drie gezichten de berg af, het dorp uit rijdt zit er opeens een stervormige barst in de voorruit die er eerder niet was. En je herinnert je de massieve oudere broer van het meisje dat aan het toneel wil, die een enorm kabaal heeft getrapt - meisjes horen dat niet te willen - en daarna door zijn moeder het huis uit gestuurd is. Hij zit op de stoep voor het huis met een grote steen in zijn hand.