Hans Op de Beeck
zaterdag 10 december 2016 - 21:38
Probeer maar eens het werk van de Vlaming Hans Op de Beeck te omschrijven. Een maquette, die tegelijk een kijkdoos is. Een marionettentheater, maar zonder marionetten, met alleen decors. Een etalage waarin je de handen van de etaleur bezig ziet. Bezig decorstukken te plaatsen en weg te halen. De belichting te schikken, zodat soms de zon opeens doorbreekt.
Alle lichtsoorten passeren, van diffuus ochtendlicht tot avondval. Geen acteurs, zodat de handen van de etaleur de enige personages worden. Zullen ze ingrijpen?
Een hoogtepunt komt als de handen een stad bouwen van suikerklontjes, met wolkenkrabbers en al.
Als het ochtendlicht op de stad valt besluiten de handen dat het moet gaan regenen. Eerst zie je een enkele douchekop verschijnen, daarna een stuk of drie, waaruit het regent dat het een aard heeft en de stad ineenzijgt tot een hoop gesmolten suiker.
De regie is volmaakt in z’n spel met licht en attributen en verrast voortdurend. Je wordt een kind dat een zandkasteel bouwt, voor zich heen prevelend 'en nu gaat de zon onder'. En dat doet ie.
De film duurt een halfuur en heet 'Staging silence (2)' (2013). Ik zag hem vanmiddag in de oude Willem II-fabriek aan het spoor in Den Bosch. Een ideale locatie voor het werk van Op de Beeck.
Er is daar werk van zo'n vijfentwintig kunstenaars bijeen gebracht, deels uit het SMAK in Gent, onder de kop 'Investigations into the Uncanny’. Waarover morgen meer.
RSS