Harley Weir

vrijdag 13 januari 2017 - 13:38

 'Boundaries' heet haar tentoonstelling in Foam. Wat ik er meteen bij denk is de oude vraag uit de rock 'n roll: 'Is het erg genoeg?' Want daaraan mankeert het zo vaak in nieuwe fotografie.

 Bij Harley Weir geen gladdigheid, geen reclame-esthetiek. Grensgevallen zijn het, in alle betekenissen. Bijzaken die hoofdzaken worden. Details die opeens naar voren komen.

 De Londense Weir (1988) houdt van roodharigheid. Wat in haar portretten - ze doet ook modefot­ogr­afie, meteen grensgevallen meebrengt. Niet-slicke, ongewone poses. En dan volgt het inzoomen op het menselijk lichaam, het hercomponeren van het lijf tot in de onkenbaarheid zoals in Foam te zien is.

 Zijn dat? Ja dat moet haast wel.. Nee, want dan zou.. Nee, je zou het moeten proberen..

 Grenzen, esthetische, sociale, kun je laten zien, je kunt ze overschrijden, er om lachen. Ik liep Foam uit met een giech­el. Grenzen. Weir loopt er met haar - altijd analoge - camera tegenop, neemt er geen genoegen mee en stelt zich teweer. Zoals in Israël tegen de muur die de Palestijnen op een afstand moet houden. Daar begon ooit haar grensbesef, dat zich doorzette tot in het kleinste detail. 

 Wat ze ophing heeft een associatieve samenhang, zei ze. En zo blijf je staan kijken.