Historias

 Het kerkhof is er gesloten 'omdat God het wil'. Maar als je wil weten waarin de gelukzaligheid van de oude dag van de bewoners ligt kom je niet verder dan wat cliché’s. Samenleven in pais en vree. In een vrouw altijd het meisje van 18 terug zien dat ze eens was.

 De fotografe doet wat jonge kunstenaars doen. Ze fotografeert pittoreske oude mensen, met een analoge camera. Afdru­kken doet ze zelf en de resultaten worden in zwartwit nog ouder dan oud. Er ontst­aat een arcadische voor­tijd. Ouderdom als speelgoed voor jonge mensen. Dit idee fixe wordt wel erg ver doorgevoerd. Er loopt een spoorweg door het dorp, maar treinen zie je niet, hoewel de rails zichtbaar glimmen, er moet dus die dag nog gereden zijn. Maar films­ter Julia Murat had een opgeheven lijn n­odig.

 En dan het onuitroeibare cliché: oude mensen leven in hun herinneringen. Vooruit, de grootste ramp die mij zou kunnen overkomen zou zijn weer achttien te moeten zijn. Alles wat ik goddank achter de rug heb weer van voren af aan! Ik moet er niet aan denken. De titel Historiás que só existem quando lembradas ('Verhalen die alleen bestaan wanneer ze herinnerd worden') is ook wel jammer. Zeker, een niet herinnerd verhaal verdwijnt.