Omdat ik nu al meer dan twee jaar met deze plant samenleef ben ik bij haar lot en leven betrokken geraakt. Dat ze zo hoog zou groeien heb ik - dom en kortzichtig - niet voorzien. Niet eerder had ik zo'n plant.
Ze begon onschuldig. Laag bij de grond. Stuk voor stuk ontvouwden zich haar bladeren en ze groeide. Soms even in de richting van de zon, het raam, zodat er bochten in haar stam ontstonden, maar na wat aarzelingen toch recht omhoog. Af en toe liet ze een bruingeworden, verkreukeld blad vallen. Je kunt nog goed zien waar die zaten.
En geleidelijk drong haar dilemma tot mij - en vast op een plantaardige manier ook tot haar - door. Het plafond! En dan?
Ik had de indruk dat ze haar groei minderde. Ook meer bladeren liet vallen. Kan een plant pauzeren?
Ik vroeg het aan de weinige plantkundigen die ik ken. Nee, een gat in het plafond hoorde niet tot de mogelijkheden.
Zou het dan wat zijn om de plant halverwege de stam bruut af te zagen en te zien hoe ze daarop reageerde? Zou er een nieuwe top ontspruiten? Of zou ze sterven?
Ik waagde het er niet op.
Bijna raakt ze nu het plafond. Hoe zal ze reageren op die aanraking? Nooit eerder heeft ze in haar leven iets aangeraakt.