Huizenruil

 De eerste keer dat ik iets zag werd meestal vooraf gegaan door de verhalen die erover werden verteld. Waaruit maar al te vaak een heel ander beeld was opgerezen dan wat ik in mijn hoofd had gehaald.

 Het buitenland is veranderd in een groot Ibis-hotel. Waar bleef het andere? Samen met de hotels en logeerpartijen is het weg.

 'Niet aankomen' was de permanente vermaning toen het gezin een huizenruil deed met de familie Gerritsen op de Veluwe. Er stond een piano, maar ik kon mijn etudes niet doen. Over het toetsenbord lag een onberispelijk kanten lopertje. En de piano zelf glom. Je zag de gepoetste kaarsenhouders in de weerschijn. Je ging er binnen door de achterdeur, een waagstuk waar­mee je 'inloop' riskeerde.

 Omdat ik het gezin Gerritsen zelf niet te zien kreeg was ik aangewezen op de ingelijste foto's op de piano. Ze zagen er net zo keurig uit als heel het huis.

 Voor we daar weg konden moest mijn moeder heel het huis wel drie keer stofzuigen. Die middag zouden de Gerritsens terugkomen van hun vakantie.

 Ze kwamen. In een golf van geuren en gefluisterd. Kort daarna stopte de lijnbus van de Veluwse Auto Diensten, 'op de Veluwe ook wel 'VOD'genoemd', met het springend hert erop.