IJsland

 Gisteren zag ik nogmaals de film over de twee gebrouilleerde IJslandse broers en hun door het besmettelijke scrapie aan­getas­te gehoornde schapen, die 'geruimd' moeten. Van Kerstmis is in hun verlaten dal weinig anders over dan een kwijnend kerstboompje. Er wordt geen woord aan vuilgemaakt.

 Het loopt verkeerd af. De dood en de sneeuw winnen. Precies wat hier en nu verdwenen is. Geen rendier trekt hier een rinkelende arreslee voorbij. Maar de kerstliedjes en de kinde­rkoren zijn in de winkelcentra nog niet verklonken en Andre Rieu houdt samen met Boris Johnson in Londen de stemming erin.

 Mijn grootvader de ouderling, de schrijver van een mooi essay over de onverenigbaarheid van Christendom en Verlichting, zit onder de kerstboom en herkent in zijn toondoofheid Bachs 'Jesu joy of mans desiring' niet. 'Kom vader, dit spelen ze toch elke zondag bij jou in de kerk'.

 ''t Zegt me niks.'

 Zo kom je in IJsland.