I'm the same, I'm an other

 Een zeldzaam genot na een film waarin vrijwel geen woord gezegd is tussen de man en het meisje van een jaar of elf met het goede gezicht voor zwijgen. Hij brengt haar in z'n kofferbak de douane door. 

 Ze zijn op de vlucht, elk voor zich, zoveel begrijp je, en zitten met elkaar opgescheept. Na omzwervingen in het Antwerpse havengebied belanden ze in een Engelse badplaats buiten het seizoen. Het zijn decors die net zo hard zwijgen als het tweetal. Ik kijk graag naar installaties, rook of stoompluimen uitstotend, badend in natriumlicht, zonder uitleg. Het smeren van een boterham aan boord van een schip komt dan als een verrassing.

 Met een zelfde onbevangenheid volgde ik de twee. Die aan het eind ook zelf niet blijken te weten wat ze samenbracht, wat ze misschien delen.

 Als de man haar opsluit en 'naar de stad' gaat maakt het meisje heel het appartement schoon, doet de was en ontpopt zich als een ware huisvrouw. Maar de man reageert niet. Ze waren samen en dat was het, is de conclusie van de Vlaamse filmster Caroline Strubbe. Meer niet.

 Ik keek naar ze, lang. En was verbaasd toen agenten ze tenslotte kwamen ophalen in een prachtig troosteloos zwembad en de aftiteling volgde.

 Het raden naar een hoe en waarom had ik opgegeven. Dat beviel.