Ischa 25 jaar later

 Binnenkort is het 25 jaar geleden dat Ischa Meijer stierf. Nota bene op een dinsdag, de dag dat wij van de radio klaarstonden op de bovenverdieping in Eik & Linde voor zijn wekelijkse uitzending: de band, Jan Robijns, Ton van Bergeijk, Gert Jan Blom en Theo Pieterse met een ingestudeerd chanson van Leo Ferre, Cor Galis met een tekst van Ischa en Leonie Smit als producer. En toen kwam dat bericht.

 Die bovenverdieping was eens de koffiekamer van de belendende Hollandse Schouwburg. En nog zat daar wekelijks een sociëteit van oude variétéartiesten en hing het vol affiches van vroeger.

 En ik als ja wat? Het redactieoverleg vond beneden vooraf plaats bij de flipperkast: 'Bing bing, ja doe maar.'

 In elk geval met het papiertje bij de hand waarop in het handschrift van Leonie stond '1 minuut'. Elke week haalde ik dat uit m'n portefeuille. De formule was 'drie-in-de-pan', drie interviewtjes van elk een kwartier. Tegen het eind van zo'n kwartier legde ik het papiertje voor zijn neus en dan maakte hij meteen een passend slot aan het gesprek.

 In '84 werd de vpro B‑omroep en kreeg Ischa een eigen show. Aanvankelijk in de studio. Dat liep niet goed. Wat hij wilde was 'instant response'. Tegelijk maakte hij in die jaren in het theater de ene mislukkende oneman‑show na de andere. Dat bracht me op het idee de twee te combineren: een interviewprogramma voor publiek.

 Een keer moest hij mee naar Hilversum voor een grote vergadering waar gestemd zou worden over de voortgang. Het was spannend.  'Maar wat moet ik dan zeggen,' piepte hij in de trein.

'Je moet helemaal niks zeggen. Kijk vooral gedupeerd!'

Dat werkte.