Jeroen van Kan dichtbij

 De wereld ligt op de tafel waar je morgen weer van moet eten.

 De kunst van het schrijven over wat je niet weet en niet kunt. Over het wit tussen de regels van de wereld. Ik hou van niet-schrijvers. Zij die reiken naar wat buiten hun macht ligt. In het reiken zit de poëzie. 

 Het gedicht 'doodgedrukt' vertelt van dat papier op tafel, de onleesbare wereld waarin je verder moet: 'Kijk het lijk van de wereld daar eens liggen, op die tafel'. Mijn favoriet is 'de nieuwe jij'. Waarin de verwijdering tussen twee geliefden onontkoombaar wordt:

 'laat mij die nieuwe jij vastleggen die je daar/ in de maak hebt al die kleine voorbodes van het/ afdrijven

 in elk nieuw herken ik een fris afsterven/ nog jong en vrolijk en toch een zuigeling in een/ doodsbed

 zepig luchtje/ aangespannen armspieren/ lachen dat ik niet mee kan lachen/ koffie uit een machine van wit plastic/ vrienden elk met een deel nieuwe jij in de ogen

 laat mij die nieuwe jij kennen geef me de inventaris/ en ik voorzie elke systeemkaart van een traan en een/ voetnoot