Jon Fosse's Non-plaats

 'Voor mij is de beste plek geen plaats, het is een non-plaats. Maar net als alle anderen moet ik toch ergens zijn. Als ik al ergens moet zijn, geef ik de voorkeur aan een plek die voor mij zo min mogelijk een plaats is, een plek die voor mij zoveel mogelijk een non-plaats is (...)'

 Zo begint een tekst van de Noorse dichter Jon Fosse (1959) in het 'Elders'-nummer van Tijdschrift Terras. Fosse eindigt met de conclusie: 'In de non-plaats ligt de verzoening, de verzoening die goede literatuur en kunst ons ondanks alles bieden, als opening waar lichaam en ziel elkaar ontmoeten, waar vorm en inhoud, leven en dood elkaar ontmoeten.'

 En die non-plaats is niet 'ergens'.

 Even verderop in Terras staat dan dit gedichtje van Fosse:

'Het is niet zo lang geleden/ Een paar dagen maar/ misschien een paar jaar/ een paar weken/ Het is net gebeurd/ Het was er/ toen was het weg/ Het kwam/ verdween/ was er/ was weg/ als een zwaaiende beweging/ naar binnen waar je kunt zien/ en weggaan en blijven/ zonder dat er iets/ wordt veranderd'

 Zodat er bij Jon Fosse behalve een Non-plaats ook een non-tijd is.

 Aldus vertaald door Roald van Elswijk.

Tags: